مزمور دهم، فریادِ خاموشِ دلهایی است که زیر سایهی بیعدالتی نفس میکشند. جایی که شرارت با جسارت قدم برمیدارد و مظلوم، خدا را دور احساس میکند. این مزمور با پرسش آغاز میشود، با اشک ادامه مییابد، اما در عمق خود ایمانی استوار را حمل میکند: خدا نه غایب است و نه بیتفاوت. او میبیند آنچه را که انسان نادیده میگیرد، میشنود آهِ شکستهدلان را و در زمان خود، عدالت را برپا میکند. مزامیر فصل دهم ما را دعوت میکند تا در تاریکترین لحظهها نیز امید را رها نکنیم و بدانیم که پناهِ فروتنان، همواره استوار است.
