مزمور دوم نبرد میان سرکشی انسان و حاکمیت خدا را آشکار میکند. جهانی که علیه خدا میایستد، اما خداوند بر تخت خود نشسته و پادشاه برگزیدهاش را معرفی میکند. این مزمور اعلام میکند: قدرتهای دنیا پایدار نیستند، اما سلطنت خدا و پسرش پایانی ندارد. خوشا آنان که در او پناه میگیرند.
