در مزمور ۲۲، از آیه ۱۹ تا ۳۱، فضای تاریکی و رنج آرامآرام به سوی امید، نجات و پرستش تغییر میکند. داوود پس از فریادهای درد، به حضور و وفاداری خدا پناه میآورد و اعلام میکند که خدا دعای مظلوم را رد نکرده است. این بخش، تصویری از پادشاهی خدا بر تمامی قومها و امیدی است که به نسلهای آینده نیز خواهد رسید. پیامی عمیق دربارهی نجات، وفاداری خدا و پیروزی ایمان در میان سختیها.
