رازگاه، محبت واقعی فقط در حرف نیست
محبت واقعی فقط در حرف و احساس خلاصه نمیشود؛ در امید شادی میکند، در سختی صبور میماند و در دعا پایدار میماند. کسی که به خدا نزدیک است، نسبت به درد و نیاز دیگران بیتفاوت نخواهد بود. رومیان ۱۲ : ۹ – ۱۳
محبت واقعی فقط در حرف و احساس خلاصه نمیشود؛ در امید شادی میکند، در سختی صبور میماند و در دعا پایدار میماند. کسی که به خدا نزدیک است، نسبت به درد و نیاز دیگران بیتفاوت نخواهد بود. رومیان ۱۲ : ۹ – ۱۳
در این رازگاه، درباره دعوت عیسی مسیح: «ماندن در او» تأمل میکنیم؛ دعوتی به یک رابطه زنده، عمیق و روزانه با خدا. وقتی در مسیح میمانیم، قوت، آرامش و ثمری مییابیم که جدا از او ممکن نیست. انجیل یوحنا ۱۵ : ۴
ایمان واقعی فقط در حرف نیست، در زندگی دیده میشود. یعقوب میگوید ایمان بدون عمل مرده است، و غلاطیان ۵ نشان میدهد این ایمان زنده چه شکلی دارد: «محبت، شادی، آرامش، بردباری و خویشتنداری…» سوال این است: ایمان شما چه میوهای دارد؟
متی 19 : 16 – 22، تصویری عمیق و صادق از دل انسان است: جوانی که ظاهراً کامل است، اما در عمق، اسیر چیزی است که جای خدا را گرفته. مشکل او نبود «اعمال نیک» نبود، بلکه وابستگیای بود که نمیگذاشت تسلیم شود. دعوت مسیح برای او اما سنگین بود: رها کن آنچه به آن
در این ویدیو به لحظهای از زندگی مسیح در انجیل متی فصل ۱۹ پرداخته میشود که مسیح از شاگردانش میخواهد اجازه دهند تا کودکان نزد او بیایند. او میفرماید: «بگذارید کودکان نزد من آیند، زیرا ملکوت آسمان از آنِ چنین کسانی است.» این لحظه به ما نشان میدهد که ویژگیهایی مانند وابستگی و پذیرش بیقید
در این ویدیو به مثل عیسی مسیح نگاه میکنیم؛ جایی که فریسی با اعمال مذهبی و غرور در برابر خدا میایستد، اما باجگیر با قلبی شکسته و دعایی ساده رحمت مییابد. پیام این است: خدا به ظاهر و کارهای ما نگاه نمیکند، بلکه قلب فروتن را میپذیرد. پارسایی هدیهای از جانب خداست، نه چیزی برای
در بسیاری از فرهنگها، پس از مرگ عزیزانشان، رسمها و باورهایی وجود دارد؛ مانند صحبت با مردگان، انجام نذورات، یا دعا برای نجات آنان. اما کلام خدا دیدگاهی متفاوت و روشن در این مورد ارائه میدهد. در این پیام، به سه مورد از این اعمال پرداخته شده و با نگاه کتاب مقدس بررسی میشود. این
گاهی ما برای دیدهشدن عجله داریم؛ برای نشستن در «بالا». اما تعلیم مسیح در لوقا ۱۴: ۷ – ۱۱ مسیر دیگری را نشان میدهد. او از یک صحنه ساده شروع میکند، مهمانانی که برای جای بهتر رقابت میکنند، اما پرده از یک واقعیت عمیق برمیدارد: عطش پنهانِ ما برای مهمبودن. «هر که خود را بزرگ
کلام خدا ما را دعوت میکند که نگران فردا نباشیم… چقدر از سنگینی زندگی ما از چیزی میآید که هنوز اتفاق نیفتاده؟ امروز را زندگی کن، نفس بکش و بار فردا را به خدا بسپار. او که دیروز همراهت بود، امروز نیز با توست و فردا پیش از تو آنجاست.
در انجیل مرقس ۱۱ : ۱۲ : ۲۴، عیسی درخت انجیری را میبیند که از دور پر از برگ است، اما وقتی نزدیک میشود، میوهای در آن نیست. این تصویر ساده یک حقیقت جدی را آشکار میکند: ظاهر سرسبز همیشه نشانهٔ حیات واقعی نیست. گاهی ممکن است زندگی ایمانی ما نیز شبیه همان درخت باشد؛