مزامیر، فصل سی‌ و چهارم

مزامیر ۳۴ سخن کسی است که ترس و سختی را تجربه کرده، اما در همان شرایط خدا را فراموش نکرده است. داوود از خداوندی می‌گوید که صدای فریاد انسان را می‌شنود، به دل‌شکستگان نزدیک است و پناه کسانی می‌شود که به او اعتماد دارند.
«بچشید و ببینید که خداوند نیکوست؛ خوشا به حال آن که در او پناه گیرد.»
(مزامیر ۳۴ : ۸)

پیمایش به بالا