مزامیر، فصل نوزدهم

مزمور ۱۹ سرودی است از داوود که عظمت خدا را هم در آفرینش و هم در کلامش به تصویر می‌کشد. آسمان‌ها جلال خدا را اعلام می‌کنند و نظم شگفت‌انگیز طبیعت، حکمت و قدرت او را نشان می‌دهد. اما فراتر از آن، شریعت خداوند کامل است و جان را تازه می‌سازد؛ کلام او راست و قابل اعتماد است و دل را شاد می‌گرداند. این مزمور ما را دعوت می‌کند تا نه‌تنها خدا را در خلقت بشناسیم، بلکه با دل فروتن به کلامش گوش دهیم و زندگی خود را مطابق اراده او بسازیم. در پایان، دعایی صمیمی از دل برمی‌خیزد: «سخنان دهانم و تفکر دلم در حضور تو پسندیده باشد، ای خداوند، صخره و نجات‌دهنده من.»