مزمور هفتم فریاد انسانی است که در میان تهمت، ظلم و قضاوتهای ناعادلانه، پناه خود را نه در دفاع از خویش بلکه در عدالت خدا میجوید. داوود با دلی باز از خدایی سخن میگوید که داور عادل است؛ خدایی که نیتها را میبیند، دلها را میسنجد و در زمان خودش حق را آشکار میسازد. این مزمور ما را دعوت میکند که حتی وقتی فهمیده نمیشویم، اعتماد خود را از دست ندهیم و داوری نهایی را به خدا بسپاریم.
