مزامیر ۳۵؛ فریادی از دل انسانِ تحت فشار، اما با چشمانی رو به سوی خدا. داوود در میان ظلم، اتهام و دشمنی، انتقام را به دست خود نمیگیرد؛ بلکه داوری را به خدا میسپارد و از او عدالت میطلبد. این مزمور به ما یادآوری میکند که میتوان درد و خشم خود را صادقانه نزد خدا آورد، بدون اینکه خودمان جای خدا را در داوری بگیریم.
وقتی بیعدالتی را تجربه میکنی، خدا هنوز پناه و داور توست.
