مزامیر، فصل سی و نهم

مل درباره کوتاهی و ناپایداری زندگی دعوت می‌کند. داوود در میان رنج و نگرانی، به ضعف و محدودیت انسان اعتراف می‌کند و در نهایت امید خود را به خداوند می‌سپارد. این مزمور یادآور می‌شود که زندگی ما در دست خداست و امید واقعی ما در حضور اوست.

پیمایش به بالا